Ὃλο Ἐκεῖνο Το Οὐρανί

…..

Είναι ακόμη μία επιζήτηση να βγάλω αυτά τα πράγματα μέσα μου
-ε, βασικά μέσα στο κεφάλι μου, υποθέτω-,
έξω. … έτσι ώστε να μπορέσω
να τα βιώσω με τις αισθήσεις μου
και όχι μόνο με την αισθαντικότητά μου.

Χρησιμοποιώ αυτό το ισχνό εργαλείο της γλώσσας.

Της Αγγλικής, συγκεκριμένα.
Τη βρίσκω (την Αγγλική) να είναι ασθενικά πιο ανίκανη από την Ελληνική.
Για το οποίο, είμαι αρκετά σίγουρη ό,τι
οι άνθρωποι με μητρική τους γλώσσα την Αγγλική,
θα διαφωνούσαν εντελώς μαζί μου!
Και, ούτε θα διαπληκτιζόμουν μαζί τους.
Θέλω να πω, είναι αρκετά παράδοξο πραγματικά.
Πως είναι δυνατό να γνωρίζω ό,τι αυτή είναι η αλήθεια, όταν
η δική μου μητρική γλώσσα ΔΕΝ είναι η Αγγλική …
Και, πως θα μπορούσε κάποιο άτομο
-με την Αγγλική ως μητρική τους γλώσσα-,
να βρει τα «ευρήματά» μου αναληθή όταν, η Ελληνική
δεν είναι η δικιά τους … … …

Αδιαφιλονίκητα,
δεν είναι η πρόταση «μου φαίνονται όλα στα Ελληνικά»
( «it’s all Greek to me”) στα Αγγλικά,
μία φράση που χρησιμοποιήται για κάτι που, ένα άτομο
δε μπορεί να βγάλει καθόλου νόημα ;

– ΜΗΤΡΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ – : μια τόσο ενδιαφέρον έννοια,
αλλά πραγματικά.
Η Αγγλική γλώσσα δεν έχει «ουσιαστικά», γένος
«θηλυκό», «αρσενικό» ή ακόμα και, «ουδέτερο» … παρ’ όλα αυτά,
η «μητρική γλώσσα» («mother tongue”),
δεν είναι μόνο θηλυκού γένους, είναι
η ύστατη έκφραση θηλυκής υπόστασης.

Όμως, υπάρχει επίσης και το εξής επιχείρημα βέβαια,
ό,τι : αφού «βρίσκω» τα Ελληνικά να είναι ανώτερης ποιότητας,
πως και δεν τα χρησιμοποιώ
να «επικοινωνήσω τον εαυτό μου» μέσα σ’ αυτά τα γραφόμενα …

Μπορώ να σκεφτώ, διάφορες απαντήσεις :
– α) αυτά που λέω δεν είναι τέτοιας ισχύος και άρα
τα Ελληνικά, «ούτε καν απροσποίητα δε μου έρχονται» να τα ασκήσω.
Με άλλα λόγια, τα «λόγια» μου
δεν είναι της διαμέτρου της Ελληνικής εξαγγελίας.
– β) Τα Αγγλικά ήτανε η γλώσσα που απαιτήτω από μένα να χρησιμοποιώ
-προφανώς επειδή παρακολουθούσα «Αγγλικά Ανώτερα Εκπαιδευτικά»
ιδρύματα και τη διδακτέα ύλη τους-
και, επομένως υπο-θέτω, έγινε κάπως συνήθεια.
Με άλλα λόγια,
«είμαι συνηθισμένη να γράφω πράγματα στα Αγγλικά».
– γ) Έχω ΤΟΣΗ πολλή ανάγκη να εγχυθώ προς τα έξω
που, πάω απ’ ευθείας στην πιο εύκολη «διανομή».
Με άλλα λόγια,
είμαι «απελπισμένη να επικοινωνήσω με το έξω από μένα»
και τα Αγγλικά είναι, η σύγχρονη γλώσσα της «επικοινωνίας».

Παρ’ όλα αυτά, είμαι της ιδέας ό,τι
η πραγματικότητα -και όχι η αλήθεια-, του εγώ να εκφράζομαι στ’ Αγγλικά,
μεταφράζεται ανάλογα με την/τον καθεμιά/καθένα.
Ως γεγωνώς, αυτή ολόκληρη η παράγραφος μπορεί
να θεωρηθεί απόλυτα ευτελής και γελοία από ένα άτομο και, πάλι
είναι κάτι που ξεκάθαρα είμαι εμπαθής.

Αυτό είναι που ήθελα να γράψω από την ευλογημένη αρχή,
χωρίς όλη αυτή τη «….» ανάλυση!
Είναι αρκετά ΕΝευριστικό {σε παράθεση με το “ΕΚνευριστικό”} !

Είναι κωμικό
(σκέφτομαι αμφότερα [B]και[/B] «χα-χα»
-με μια ίσως περισσότερα τραγική αίσθηση-,
και «παράξενο»),
που έρχεται μια μέρα, απλά σου αφικνήται, όπου
δεν αντι-λαμβάνεσαι

{δεν γίνεσαι αντιληπτή, οι άλλοι να Σε αντιλανβάνονται δηλαδή}
ως «νεαρό άτομο» πια.
Οι άνθρωποι σε κοιτάζουν
και δε βλέπουν τη ζωηρότητα, τον ενθουσιασμό, τη νεανική αφέλεια, υποθέτω,
πια.

Τι συμβαίνει ;
Τι μας συμβαίνει ;

Θυμάμαι να ήμουν εννέα χρονών
και ήταν μια μέρα όπου θα είχε κάποιες δραστηριότητες
σε εκείνο το μικρούλη το τετράγωνο πάρκο, απέναντι από τον «Ορφέα».
Ήτανε το 1979 και η UNICEF (Γιούνισεφ)
το είχε ανακυρήξει, «Το Έτος του Παιδιού» …
καινούργια εκδοχή ενθυμητικής πρακτικής τότε,
(τη σήμερον ημέρα φυσικά, ούτε που «φτάνουν» καν
οι 365 μέρες του χρόνου) … !!!
Λοιπόν, αυτός ήταν και ο λόγος
για τις εορταστικές εκδηλώσεις στο παρκάκι.

Θυμάμαι να πηγαίνω εκεί με το ποδήλατό μου νομίζω
και, πριν εισέλθω στο χώρο, κοντοστάθηκα,
συλλογίστηκα και είπα στον εαυτό μου :

– … απόλαυσέ το αυτό, επειδή
δεν θα είσαι «παιδί» ξανά.
Αυτό είναι!
Δε θα επιστρέψει ποτέ πια πίσω …

Θυμάμαι που σκεφτόμουν αυτό με μένα και να είμαι λυπημένη.
Να είμαι λυπημένη που δε ήμουν ευχαριστημένη με τη διάρκεια
της «παιδικής μου φάσης».
Να μην είμαι ευχαριστημένη ούτε και
με το περιεχόμενό της.
Το πρόβλημα είναι ό,τι το μεγαλύτερο, παρά το μικρότερο, μέρος
της παιδικής μου ηλικίας, μού είναι σε διάλειψη.

Μπορώ ν’ ανακαλέσω κάποιες εικόνες, αισθήματα.
Από το Δημοτικό μου Σχολείο ή, που έπεσα από το ποδήλατό μου.
Τίποτα συγκεκριμένο από την οικογένειά μου.
Δε μπορώ ν’ ανακαλέσω την αίσθηση της οικογένειας.

Είναι όλα εκεί, έξω!
Και εσύ, είσαι τόσο έτοιμη να εκ-λάβεις!
Ως να στέκεσαι στον πυθμένα ενός τεράστιου, πελώριου,
εξαιρετικά μεγάλων διαστάσεων, άδειου δοχείου,
κοιτάζωντας προς τα επάνω
και βλέπωντας … τον ουρανό!
Εκείνο το ουρανί, που είναι τόσο άφθονο και επιτρεπτό!
Τότε ξαφνικά, μια μέρα συνηδειτοποιείς
ό,τι, μπορεί να κοιτάζεις προς τον ουρανό ακόμα, αλλά
δεν βρίσκεσαι στη βάση αυτού του δοχείου πια.
Είσαι σχεδόν στο χείλος του.
Τώρα νιώθεις ν’ ανησυχείς επειδή,
που θα βάλεις όλο εκείνο το ουρανί

…..

(“Κύβος” του 2002)

{ } * περιεχόμενο εντός αγκυλωτών παρενθέσεων :
μεταγενέστερη διερμηνευτική επεξήγησις.
.

.

.

.

.