Ἐρμῆνευσις

. .

. . . . .

… και, τώρα
στο
κρεβάτι

συλλογιέμαι

Τα όνειρα …

Τα τσιγάρα …

που τα καπνίζουμε
άμα
έχουμε “πράγματα
να κάψουμε”

… να βλέπεις την καύτρα
να κοκκινίζει
και να
γίνεται καπνός …

μια μικροσκοπική
λαίλαπα που
αφήνει
πίσω της, τη γκρίζα
ανούσια
στάκτη ενός παρελθόντος
… και, το λευκό
λυτρωτικό συννεφάκι
καπνού, με πορεία
πάντοτε
ανωδική, αψηφώντας ΚΑΘΕ
Νόμο Βαρύτητας
που διέπεται …

Κάτι σαν ανέμελη
παραφρωσύνη, μπρος
σε καταιγιστικό σκοταδισμό

Η θάλασσα …

Το υγρό
στοιχείο, που δίνει
στον πλανήτη Μας το
χρώμα του μες στο Σύμπαν …

Το μπλε …

… χρώμα Γαλήνης
α π λ ω σ ι ά ς  που
επιτρέπει …

Η θάλασσα …

μια υγρή
αγκαλιά νέου
ορίζοντα

όνειρα θαυματουργά

. . . . .

. .

^ 2008, Νοεμβρίου 25η