ἂλλο~πρόσ~αλο

. . .

. . . . .

. .

συνεχώς

να διώχνω την ομίχλη από τα μάτια

μια λύπη

όχι στενα-χώρια

το χαμόγελο στο στόμα

τα χείλη που θέλουν να φιλήσουν

μια προς-μονή

κατά-νοιξης

αν-έκ-δοτης

ακόμα

χέρια

απλωμένα σ’  α γ κ α λ ι ά

ακροδάκτυλα

που θέλουν ν’ αγγίξουν

της Ομορφιάς

τα φιλιά

να πιουν

α-κόρεστη

είμαι

για όλα αυτά

στο στήθος

το ιριδικό λουλούδι μου

αει-θαλή

και ανθισμένο

πότισμα

συν-πόσιο

ψυχής

έλα

κοντά

ν’ αγκαλιαστούμε

. .

. . . . .

. . .

 

^ 2008, Μαΐου 9

Διαφήμιση