Ἐξ~ἐλίσσομαι

. .

Ο θόρυβος
και η οχλαγωγία
όλα μπρος
μες τα μούτρα

συνεχώς

κι ανθρώπινη
μυσταγωγία
με τη θηλιά
σφικτά
μέχρι ν’ ανα-κοινωθεί
νεκρός
-σιμη ακολουθία

Μέσα στη εξέλιξη
των ζωντανών
του πλανήτη
πάντα υπήρχε
“ο κακός”
τεράστιος και μοχθηρός
να κατα-βροχθίζει

πάντα

όμως

ο ήσυχος
ο ειρηνικός
ήταν αυτός που επιβίωνε
και πάρα-κάτω
με τη δικιά του “ανα-μόρφωση”
η  ζ ω ή
βίωνε συνέχιση

Έχω πίστη
σ’ “αυτό”

το Φως

που το σκοτάδι
δεν κατα-διώκει
κάτι τέτοιο, άλλωστε, δεν του αρμόζει

Το Φως
α γ κ α λ ι ά ζ ε ι
λαμπρότητα μοιράζει

και ό,τι
“ε ί ν α ι”

… κουρνιάζει

(επι-τέλους,
Αμήν)

. .

 

^ 2008, Μαΐου 4