γιατί πάλι ποτέ, πῶς τῶρα

. .

είναι με μεγάλη απορία που το λέω …

… “πώς” …

μεγαλώνοντας παρα-τήρησα πως δεν είναι ΜΟΝΟ το “γιατί” που ρωτάω …

… τις περισσότερες πια φορές, ναι, ρωτάω … “πώς” …

… “πώς” γίνεται …

… να υπάρχει “ύ π α ρ ξ η” ακόμη, μες σ’ αυτήν την αν(-ευ)-υπαρξία “τρόπου” ύπαρξης ;

… να υπάρχει “α ν ά σ α” ακόμη, μες στο ά-πνοο “κενό” ;

… να υπάρχει “ε π ι κ ο ι ν ω ν ί α” ακόμη, μες στο ακοινώτητο κηλίδωμα “ψυχής” ;

… να υπάρχει “α γ κ α λ ι ά” ακόμη, … υπάρχει ; …

και τότε, με “βρίσκει” περι-(ε)σσότερο “πώς”…

…”πώς” γίνεται …

… μες στην “ανυπαρξία τρόπου ύπαρξης”, ακόμη “υπάρχω” … ;

…μες στο “άπνοο κενό”, ακόμη “ανα-σαίνω” … ;

… μες στο “ακοινώνητο κηλίδωμα ψυχής”, ακόμη “επι-κοινωνώ” … ;

… “αγκαλιά υπάρχει” ; … ακόμη “αγκαλιάζω” … ;

… “γιατί” γίνεται … ; …

(τί εγωιστική οντότητα είναι η ανθρώπινη ύπαρξη … !!!)

. .

^ 2008, Ἰουνίου 11

Διαφήμιση