[… κάπως ἒτσι …]

. . . . .

 

Ξημερώνει Κυριακή
και να, μικραίνει πάλι
η ημέρα
που θα δίνει
φως

( αχ !
και σύ, πάλι άρχισες … !!
… α θ έ ρ α …
!!! … !!! )

Τη νύκτα με μια πανσέληνο
γνώρισα το πρόσωπό σου
Και την επόμενη,
στη γιορτή της μουσικής
αφουγκράστηκα με τα μάτια μου
ν’ ακούσω καλύτερα το “φως” σου

Είσαι από το “ίδιο”
όπως εγώ
κι αυτό μ’ αρέσει
που το “νιώθω”
Κάνω α-περι-σκεψίες
και όλο περι-συν-λογίζομαι
με πόθο

“πώς”
νά ‘ναι να γευτώ
μετά από τόσο καιρό
τον έρωτά σου
γη-ναί-κα

εσύ, είσαι “εδώ”
σε “βλέπω”, σε “ακούω”
“δίπλα” μου είσαι
κάνω έτσι και
σ’ ακουμπώ

“Οδηγώ”
και είσαι στ’ αριστερά μου
“Οδηγείς” και σύ
από τα δικά σου αριστερά
Δεν είναι όμορφα όταν είμαστε μαζί ; …

Εσύ, … το νιώθεις ;

Τα δάκτυλά σου … “κοίταζα”
και τις φωτογραφίες
που μου έδειχνες
και όλο “ταξίδευα”
με τα χέρια σου
απάνω στο κορμί μου
τα στήθη μου
να μου κρατάς
τους ώμους, το λαιμό
να μου χαϊδεύεις

πάλι έχω “αγριέψει” ;
ή, θα μου “βγεί”
α-ληθινό
… το “μοίρ-α-σμα”
… το “γέμισμα” από το “άδειασμα” …

 

… κάπως έτσι …

Εσύ ; … τί λες ; …

 

Σου χαμογελώ

 

. . . . .

 

^ 22η Ἰουνίου, 2008, 3:58 π.μ.