Ὑπενθύμιση

…….

 

Όνειρα
Όνειρα απατηλά
αγγίγματα κενά
βλέμματα άδεια

Ψεύτικα
(Ψεύτικα) ψέματα
Ψευτιά

 

Δεν υπάρχει αλήθεια

(μες σ’ αυτά)

 

Τα αληθινά
τα φοράνε
και σε όσους πάνε
συνέχεια τα “πουλάνε”
Τη δική τους τη μιζέρια
που πονά

Πίσω από τα όμορφα λόγια
κρύβονται καλά

Και με μια δήθεν persona
ψάχνουν να ρίξουνε πουλιά

 

Μα ένα πουλί
δε φοράει φτερά

Τα “έχει
όσο και να πονεί
… “πετά” …

Δεν έχει επιλογή
μπροστά, ψηλά πηγαίνει

στα πίσω
ξανά τα ίδια να κάνει
δε του πάει
δε γυρνά

 

Ξέρει ό,τι στα ουράνια
… ανήκει …

 

Οι κότες και οι πέρδικες
μπορεί να είναι ωραίες
αλλά μόνο
να τρέχουν
ξέρουν
να ξεφύγουν
προσπαθούν

 

Δειλή

εγώ δεν είμαι

Τον ήλιο, κατάματα
τον βλέπω
και στον καθάριο (ή όχι) ουρανό
το όμορφο μου πέταγμα
ορίζω

το “κάτω”
το εξορκίζω
επειδή δεν είμαι
απ’ εδώ

 

Κρίμα
που οι δειλές ψυχές
ποτέ δε θα το δούνε

το θεσπέσιο
απέραντο
ορίζοντα

της αλήθειας
των φτερών

 

η αλήθεια

άλλως πως

… “πετάει” …

 

…….

(πρώτη έκδοση, 2007-07-27)

 

 

. .

… είναι, αθέρα, κάποιες
στιγμές
(γι’ αυτές δεν μιλάς ;
την α-λήθεια σου ; !
… αυτό που δεν ξεχνιέται ; !
Την Α γ ά π η  ; !
Μέσα απ’ αυτήν, δεν
ανα-πνέεις ; ! …)

 

Είναι, λέω αθέρα, κάποιες …
στιγμές
που πουλιούνται
… και, ενώ το ΞΕΡΕΙΣ
το ξέρεις πώς είναι …
(τί με ρωτάς ! … αφού
το ξέρεις !!!
Ξ Υ Π Ν Α !!!
Σε σένα μιλάω !!! …
ΝΤΕΕΕ !!! …)

 

Είναι λέω, κάποιες
στιγμές
προς πώληση και
το ξέρεις ! …
Είναι … “προϊόν” !
Προς πώληση …

Και σύ …
Εσύ … !
Μαστρωπός γίνεσαι !!!
ΠΟΣΗ ΑΝΑΓΚΗ ΠΙΑ !!!
Πας και τις ακουμπάς
και τις ‘γοράζεις …

… Κάποιες
στιγμές …

Η κατηφόρα σου …
“πελάτη”
σε κάνει …

 

Η κατηφόρα σου, όμως !
Κι όμως …

Πόσες φορές, αυτές σου τις
στιγμές
εθελοτυφλούσες !!!
Και τη μαστρωπεία σου
την έλεγες … “χαρά”
κι … “ΕΥ-ΤΥΧΙΑ” ; !!! …

ΧΑ !

 

Πόσα πέρασες ! …
Να μεγαλώσεις …
Πίσω από το δάκτυλό σου πια
τις ευθύνες του ατόμου ΣΟΥ
να μην τις κρύβεις
και να κρύβεσαι …

 

Ξέρεις !
Ναι, ξέρεις πια !

 

ΓΗ-ΝΑΙ-ΚΑ ΕΙΣΑΙ !!!

 

Το “παιδί” μέσα σου
να το αγκαλιάζεις !
Να το προστατεύεις
όπως του αξίζει …
Να μην το αφήνεις
να κυβερνά … !!!

Δεν είναι αυτή η
“δουλειά” του …

 

Το ξέρεις πια

Είσαι Μάνα
του παιδιού σου

 

… και επι-τέλους !

 

Είσαι ικανή
να το “βλέπεις”
και να το χαίρεσαι …

 

Έλα, καλό μου
να σε πάρω αγκαλιά …
Χαμόγελό μου ! …

. .

 

^ 2009, Φεβρουαρίου 2

Διαφήμιση