“Τότε ἐκεῖ” ~ “Τῶρα ἐδῶ”

 
Τα ἀποφθέγματα, εἶναι φάροι στο Συν~Πόσιο Ψυχῆς ΜΑΣ
 
Δεν ἒχει σημασία ἀπό ποιον ἒχουν εἰπωθεῖ και πότε.
Ἐκτός ἐνδεχομένως, για το ἲδιο το ὰτομο που τα φθέγγεται.
 
Εἶναι οἱ Α~ΛΗΘΕΙΕΣ … το ‘α’ στερητικό της λῆθης
του ΤΙ συν~πνέουμε ὡς ΟΝτα συνΠΑΝτικά.
 
Το ὃ,τι χρησιμοποιοῦνται κατά κόρον
εἶναι σύμπτωμα.
Στις μέρες Μας, κατά τα φαινόμενα, σύμπτωμα
τελικῆς πτῶσης του παλαιοῦ και πεπαλαιωμένου πια,
παραδείγματος του κόσμου.
 
Τα ἀποφθέγματα τα ἲδια
και συμπεριλαμβάνω και τις παροιμίες σ’ αὐτά,
δεν εἶναι κατακριτέα ἀπό τη διάθεση και χρῆση τους.
 
.
Το μαχαίρι εἶναι πάντα ἓνα μαχαίρι.
 
Με αὐτό μπορῶ να σκοτῶσω κάποιον.
Μπορῶ και να κόψω τα δεσμά κάποιου.
.
 
Δεν προς~παθῶ να “το παίξω ἡ ἒξυπνη”.
Και δεν ἒχει καμία σημασία ἀν “πείθω”
ἢ ὂχι.
 
Δεν εἶναι τα λόγια, “δικά μου”.
Βγαίνουν ἀπό “το στόμα Μου”, ναι,
ἀπό ἐπι~λογή και με το συγκεκριμένο τρόπο, ναι.
 
Ἀλλά και,
ΟΛΟΙ δυνάμεθα να τα ἀνα~γνωρίΖΟΥΜΕ.
 
.
Ξεμάθαμε πως τίποτα δεν εἶναι “δικό μας”
και ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ .
 
Ξεμάθαμε πως στη ΟΥΣΙΑ το ἲδιο λέμε
ἐπειδῆ το ἲδιο ΕΙΜΑΣΤΕ
ἀπλῶς διαφορετικά προ~φέρουμε.
 
Ξεμάθαμε το ΕΝ του Τρι~ώδιου :
“it takes three to tango”
καθῶς το ταγκό εἶναι αὐτό που ΕΝώνει.
 
.
Το σύνΠΑΝ συχνότητα εἶναι
 
Ἀρμονία
.
 
Ὑπάρχουν ΚΑΙ πράγματα που ἀπλά
σε αὐτή Μας την ὑπό~σταση
δε δυνάμεθα να … ἀντι~λαμβανόμαστε.
 
Δεν μποροῦμε να ἀκούσουμε τις συχνότητες
που ἀκοῦει ἓνας σκύλος
Και δεν Εἲμαστε ἂχρηστοι, οὺτε ὑποδεέστεροι
γι’ αὐτό.
 
.
 
Ἲσως αὐτό που Μας συν~βαίνει εἶναι, πως
τα ἀποφθέγματα τα βλέπουμε
περισσότερο “τῶρα”, διότι ὡς ἀνθρωπότητα
προ~χωροῦμε.
 
Προ~αγώμαστε
πέρα ἀπό τα ἀπηρχαιωμένα πλαίσια του
“δυαδικότητα και διαχωρισμός”,
ἀπό τα ὁποῖα ἰκανο~ποιόταν το
“διαῖρει και βασίλευε”.
 
Ἐξ~ελισσόμαστε
σε μια νέα κλίμακα πεποιημένου.
 
Δεν εἶναι εὒκολο να πλοηγήσουμε
ἀνάμεσα στους βράχους και τα
“δινώδη” (< δίνη) κύμματα που
ἡ κατα~ληκτική ἐποχή Μας ἐπι~φέρει,
μέσα στις νέες για Μας, συντεταγμένες.
 
Κι ὂπως ἓνα μωρό κρατιέται στη γῦρω
γνωστῆ του ὓλη σταθερότητας, (ἓπιπλα, κλπ),
κατά την περίοδο προς~αρμογῆς του στο νέο
ἐπίπεδο διά~στασης του, ἒτσι και
τα ἀποφθέγματα, ἐξυπηρετοῦν
στην ἐξομάλυνση της μετά~βασης Μας, ὡς
ἀναλλοίωτες κι ἀμετάβλητες … καθ~ἱερώσεις.
 
.
 
ΓνωρίΖΩ πολύ καλά, πως
δεν συνηθίζεται ὁ ἀντίλογος προς σε ἂτομα
ἀξιαγάπητα και ἀξιέπαινα της Καρδιᾶς Μας.
 
Μακάρι να ἢξερα τη λέξη που σημαίνει
“…
Σύν~Τροφε της Θεῖας Πηγῆς
 
Σε ἀγκαλιάΖω με αὐτά που λες
και κοίτα … ὂλα ΕΝ εἶναι … μες τη ζωῆ.
 
Τα δια~φορο~ποιοῦμε
ἐπειδῆ ὁ καθένας ΜΑΣ και το κάθε ΤΙ
ἐκφρά~ζει το ΕΝ που ΕΙΜΑΣΤΕ.
 
Και το ΕΝ, ὑπάρχει με και ἀπό, το ΟΛΟΝ
…”
 
Εὒχομαι {ΕΥ ΕΧΩ ΕΙΜΑΙ}
να ἀξιωθῶ να ζῆσω τη μέρα που “αὐτό”
θα εἶναι νοητό, ἀλλά και παραπέρα αὐτονόητο.
 
Μα και το ἂνωθεν δύναται να εἶναι πλεονασμός.
 
Καθότι ἐν τῳ ΕΝ, δε δύναμαι να ΕΙΜΑΙ ποτέ “ἐκτός”.
 
.
 
Χρησιμοποιῶ τελικά τον Goethe
καθῶς τα “δικά του λόγια”
(κι ἀν δεν εἶναι, δεν ἒχει σημασία)
“έκεῖ”, εἶναι συν~χρόνως,
το raison d’ etre, ἡ πρό~θεση και
το ἀπό~σταγμα του “τῶρα ἐδῶ” Μου.
 
.
 
Φιλῶ και Χαμογελῶ
 
Ale3ia
 
… ❤ … ….
 
.
all-truly-wise-thoughts
.
Διαφήμιση